Dood & Verderf

Alleen al de omschrijving van het werk van de Rotterdamse kunstenaar Anouk Griffioen klinkt als een folk-blackmetalband uit het hoge noorden van Engeland. Het is dus geen verrassing dat zij heel, heel enthousiast reageerde toen ik haar vroeg mee te doen aan Dood & Verderf. Daarom: de 8 favoriete metalplaten van Anouk, inclusief tekst en uitleg, én de maandelijkse luistertip van het online magazine Zware Metalen, speciaal voor haar uitgezocht. Pantera – Fucking Hostile (Vulgar Display of Power, 1992)Orphanage - Druid (Oblivion, 1995)Death - Symbolic (Symbolic, 1995)The Gathering – Saturnine (if_then_else, 2000)Six Feet Under – Lycanthropy (Haunted, 1995)Amesoeurs – La Reine Trayeuse (Amesoeurs, 2009)Sunn O)))  - N.L.T. (Altar, 2006)Dead Shape Figure - 6 x 9 (The Grand Karoshi, 2008) Zwaar Aanbevolen Inferno - The Wailing Horizon (Paradeigma / Phosphenes of Aphotic Eternity, 2021) “Ik zie dat Anouk best wel houdt van die old-school black, oude Enslaved, corpsepaint enzo.” Dat schrijft Pim K

Gesjeesd antropoloog. Afgestudeerd filosoof. Oud-voorzitter van de Landelijke Studentenvakbond. Voormalig woordvoerder bij de Algemene Onderwijsbond. Christen-af. Sinds 2017 Tweede Kamer-lid namens GroenLinks voor onderwijs, wetenschap, zorg, volksgezondheid, emancipatie, mediabeleid en sportbeleid.  En metalliefhebber.  Dat is in een notendop Lisa Westerveld, die haar favoriete metalplaten laat horen in Dood & Verderf op Operator Radio. Tussendoor praten over versierd worden op festivals, filosofie ondanks de kritiek van Death, Lisa's liefde voor het grootste en meeslepende, en de karakteristieken van de bugel. De playlist White Skull - High Treason (Public Glory, Secret Agony, 2000) Ik raakte eigenlijk bekend met metal toen mijn broertje het album Public glory, secret agony van de band White Skull mee naar huis nam.  In Flames - Only for the weak (Clayman, 2000) Tijdens mijn studententijd maakte een goede vriend me bekend met een paar geweldige albums van In Flames (C

Simpele muziek voor simpele mensen. Dat is volgens SP-kamerlid Peter Kwint de definitie van zijn favoriete genres: country en hardcore. Om erachter te komen of hardcore écht zo simpel is en of dat ook afstraalt op zijn eigen identiteit, draait Peter in deze uitzending van Dood & Verderf zijn allerfavorietste hardcore- en punkplaten, voorzien van tekst en uitleg. We bezoeken zo Bleskensgraaf, Feyenoord, Drenthe, mixed-martial-arts-violent-dancing-zalen, en natuurlijk heel veel plaatsen in de Verenigde Staten, thuisbasis van de hardcore en punk. En, ook niet onhandig: we draaien 10 8 platen die tezamen slechts 20 minuten duren. De playlist American Nightmare - There’s A Black Hole in the Shadow of the Pru (Background Music, 2001) Wat is het nut van simpele mensen voor in de Tweede Kamer? Plus: Feyenoord, of het lijden van de tegenwoordige tijd Converge - First Light/Last Light (You Fail Me Redux, 2016) Een antropologisch onderzoek naar violent dancing (en het nut van aan mixed martial art

Voorzitter van bestuur Baroeg Open Air. Initiatiefnemer van het Popkantoor, een nooit verrezen poppodium in Rotterdam. Redacteur bij de Feyenoord Supportersvereniging. Strategisch adviseur bij de afdeling stadsontwikkeling van de gemeente Rotterdam. Maar bovenal, en daarom is hij te gast hier: projectmanager van het Eurovisie Songfestival namens Rotterdam. In één uur legt hij uit wat Mayhem te maken heeft met het songfestival, of het een probleem is dat de Italiaanse delegatie wel of niet cocaïne snoof, en waarom Go_A het toppunt (en Blind Channel het absolute dieptepunt) van de afgelopen editie was. Plus: de Zwaar Aanbevolen tip, waarin viool-cutiepie Alexander Rybak samen met Keep Of Kalessin optrekt. De playlist Mayhem - A Time To Die (Grand Declaration Of War, 2000) Ehm. Niet echt een lgbtq++-vriendelijke band, toch? Of toch juist wel? Hatari - Hatrið mun sigra (2019) Stonden op Baroeg Open Air 2019. Lordi - Hard Rock Hallelujah (The Arockalypse, 2006) Was dit het begin van de meta

Vandaag, bij hoge uitzondering, heet Dood & Verderf eenmalig anders: Veel Verderf & Dood. Dat is ter meerdere glorie van onze gast in de uitzending: Daan de Neef. Daan is namelijk sinds 17 maart lid van de Tweede Kamer, heeft net zijn eerste schriftelijke vragen ingediend, en omschrijft zichzelf als volgt: ✅  Groot dierenliefhebber en strijdt voor meer dierenwelzijn en -gezondheid. ✅  Enorme liefhebber van death-, black- en doommetal. ✅  Houdt erg van filosofie. Schrijft daar boeken over. Maar gek genoeg zit Daan in de kamer namens de VVD, bepaald niet de meest uitgesproken vegan-deathmetal-crust-slamcore-partij die ons bestel rijk is. Hoe dat zit, hoor je in deze editie van Dood & Verderf. We draaien Daans favoriete metalplaten en komen er zo achter waarom het liberalisme en metal (en goed, dierenrechten en filosofie) prima samengaan. Plus: hoe metal is de Tweede Kamer eigenlijk? De playlist The Gathering - Subzero (Always…, 1992) Hoe ben jij in je jeugd me

Ja, hij was de bassist en gitarist van deathmetalact Sepiroth, en is tegenwoordig bassist van het Rotterdamse metal-meets-punk-meets-breakcore-project The Dead Cvlt. Maar Julian Schaap is veel meer dan dat alleen. Als assistent-professor aan de Erasmus Universiteit Rotterdam doet hij namelijk sociologisch onderzoek naar onder meer de rol van gender en de aanwezigheid van racisme in rock en metal.  Samen met collega-socioloog Pauwke Berkers schreef hij ‘Gender Inequality in Metal Music Production’ en promoveerde hij op ‘Elvis has Finally Left the Building? Boundary Work, Whiteness and the Reception of Rock Music in Comparative Perspective’. Hij weet trouwens ook veel van World of Warcraft. En de rol van muziek tijdens de coronacrisis. In deze editie van Dood & Verderf draaien we de metalnummers die Julian vormden én praten we over al die vaak vermijde onderwerpen zoals racisme en genderongelijkheid. De playlist Sepultura - Arise (live, The Roots of Sepultura, 1996 / 1991) Cannibal Corps

The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble, Mount Fuji Doomjazz Corporation, Bong-Ra, Voodoom, Celestial Season, Servants of the Apocalyptic Goat Rave, The Thing With Five Eyes, Wormskull, Bluuurgh…, Glowstyx, Orphanage… Dat, in een notendop, is Jason Köhnen. De producer slash bassist slash zanger slash drummer slash designer is sinds 1989 op alle mogelijke manieren bezig met extreme muziek, van deprimerende doommetal tot allesvernietigende breakcore-ragga-industrial-hardcore-terror. Zijn nieuwste project is Metaal, een documentaire over de Nederlandse extreme metalscene tussen 1985 en 1995. Daarom, vandaag in Dood & Verderf: de favoriete nummers van Jason Köhnen én alles over Metaal. Ga direct naar de crowdfundpagina van Metaal voor een donatie De playlist Celestial Season - The Secret Teachings Of All Ages (The Secret Teaching, 2020) Bong-Ra - Hidden Chamber (Antediluvian, 2019) Bluuurgh… - Deceived (In My Embrace, 1992) Thy Catalfaque - Embersólyom (Naiv, 2020) Cathedral - Ebony Tears

Een uitzending die ik maak met mild knikkende knieën. Want naast mij staat Ed Warby, een van Nederlands beste metaldrummers, bekend van onder meer Gorefest, Ayreon, Hail of Bullets, Vuur en Orphanage. En ik ben verdikkeme opgegroeid met Gorefest! Erase, uit 1994, was mijn eerste échte zware metalplaat die ik goed vond, en The Glorious Dead staat nog altijd in mijn top-10 beste metalnummers ooit. In dit uur van Dood & Verderf hoor je alles over Ed Warby, zijn muzikale invloeden én het werk dat hij vroeger en nu maakt. De playlist Kiss - Love Gun (Alive II, 1977) Rainbow - Kill The King (On Stage, 1977) Manowar - Metal Daze (Battle Hymns, 1982) Death - Zombie Ritual (Scream Bloody Gore, 1987) Gorefest - The Glorious Dead (False, 1992) Hail Of Bullets - Red Wolves Of Stalin (Of Frost And War, 2008) Heads For The Dead - At The Dead Of Night (Into The Red, 2020) Niet in de uitzending, wél relevant Zwaar Aanbevolen (dit was de luistertip van Zware Metalen voor Ed, maar door ti

Nog nooit kende ik zó weinig nummers op de setlist van deze editie van Dood & Verderf. Want te gast in de uitzending is Pim Kastelein, “currently performing research on the interactions between pensions and housing markets, and the implications of these interactions on a macroeconomic level.” Nou, dan weet je het wel. Oja: Pim is ook eindbaas van Zware Metalen, het online magazine over metal waar Dood & Verderf elke maand mee samenwerkt. Of, in zijn termen: de hangplek voor metalliefhebbers. Pim weet dus aaaaaaalles van de wonderbaarlijke scene die metal heet. Daarom, in deze uitzending: zijn favoriete metalreleases, variërend van Kiss tot Converge. Plus: hoe gaat het met de metalscene? Hoe overleef je dag in dag uit metal luisteren? Hoe ga je om met homofobie, misogynie en rechtsextremisme van bands die je goed vindt? En wat heeft hij precies met Kanye West en Ariane Grande? PS Ja, we claimen in de uitzending dat het geluid niet in orde is. Dat was het ook niet. Maar het klonk bij het ter

Niets is meer Dood & Verderf dan de herfst. En om het feest compleet te maken, is ditmaal Leon van Rijnsbergen te gast. Leon is directeur en programmeur van Baroeg, het Rotterdamse poppodium voor metal en andere harde muziek. Want wat doet een mens als door een virus heel je podium gesloten moet worden, inclusief het bijbehorende Baroeg Open Air-festival? En wie is eigenlijk die man die Rotterdams enige échte metalpodium bestiert en programmeert? In deze editie van Dood & Verderf draaien we daarom Leons favoriete platen en leren we alles over hem. Bovendien heeft het online magazine Zware Metalen een zwaar aanbevolen-tip voor Leon (en jij, de luisteraar) én kies ik zelf één nummer, omdat - jawel - ik geprogrammeerd sta in Baroeg :) Doe 18 oktober online mee met 666 - the bingo of the beast Bezoek de mosh sit van Voidcrawler op 24 oktoberEn herken je de riff van Atari Teenage Riot met Speed? Mail het goede antwoord naar inge@doodenverderf.nl en win de eerste vrijkaart voor Baroeg Open Air 2021?

Drie jaar lang maakte ik Dood & Verderf moederziel alleen. Maar wat blijkt: het is veel gezelliger met gasten erbij! Ditmaal is Mike Redman te gast. Tot mijn eigen verbazing trouwens, want ik kende Mike alleen als producer van breakcore, jungle en drum ‘n bass. Maar opeens was daar het nieuws dat er een metal-klassieker uit eigen contreien opnieuw wordt uitgebracht: Bewildering Thoughts, uit 1995, van de Schiedamse deathmetalband Threnody - op Redrum Recordz, het label van Mike! In deze editie van Dood & Verderf deelt Mike daarom zijn fascinatie en liefde voor metal. Hij praat je bij tijdens bijna 40 jaar metal, legt uit waarom juist hij de re-release van Threnody heeft opgepakt (inclusief het artwork), waarom hij óók van DJ Paul Elstak houdt, en hoe zijn gloednieuwe eigen metal-breakcore-plaat tot stand is gekomen. Koop Threnody - Bewildering ThoughtsKoop Deformer - Inner OutcastBeluister de playlist op Spotify PS Mike Redman draait op 9 oktober (metal)plaatjes tijdens een livestream van Bar

De studio van Operator Radio is weer open! Om te vieren dat Dood & Verderf weer auditief af mag dalen naar de zwavelpitten van de sonische hel die metal heet, nodigde ik - een unicum! - Peter van der Ploeg uit om de playlist samen te stellen en toe te lichten. Peter is - naast muziekredacteur bij NRC, druk Twitteraar en gastheer bij de Zes Losse Tanden-podcast - samensteller van de To The Teeth-playlist. In deze Spotify-lijst selecteert hij wekelijks de beste nieuwe metal en aanverwante harde stromingen, variërend van obscure-holle-vaten-klankschaal-esoterica tot ijs- en ijskoude blackmetal die urenlang je ziel verpulvert. In de nieuwsbrief van To The Teeth presenteerde Peter deze maand zijn halfjaarlijst. Aha, dacht ik toen, iemand die wél smaak heeft! En dus vertelt Peter in deze uitzending van Dood & Verderf waarom dit zijn 8 favoriete metalplaten van 2020 tot dusver zijn. Van Nederlandstalige blackmetal tot Finse psychostonermetal via camp-gothic-metal richting onvervalste powermetal: Peter

Het moet gezegd worden: de weergoden creëren al weken de ideale sfeer voor deprimerende, apocalyptische metal. Ik zie het daarom als een voorrecht om in dit uur Dood & Verderf daar de soundtrack voor te verzorgen. Dus: blackmetal, deathmetal, doommetal, hardcore, en al het andere dat sip stemt. Gelukkig zijn er de vaste onderdelen die lichtpunten in de duisternis geven. De Buiten in Baroeg-tip introduceert goo’ ol’ hardrock, en de Haatplaat blijkt een synthwave-zaagplaat. Berzeker Legion - A World In Despair (Obliterate The Weak) Ik heb een oneindig zwak voor all star metal bands. En dus raakte mijn hart direct zwartgeblakerd toen ik hoorde over Berzeker Legion, een Europees massavernietigingswapen met ammunitie van onder meer Hypocrisy (god, wat hou ik van Hypocrisy), Dark Funeral, Vader, én het Nederlandse Asphyx, namelijk gitarist Alwin Zuur.  Obliterate The Weak, het debuutalbum van deze supergroep, is gelijk één van de beste metalplaten die ik dit jaar hoorde. Normaal vind ik 1, hooguit 2 n

Een nieuw jaar, een schone lei. Weg met alle vooroordelen over Amerikaanse metal, is mijn goede voornemen. Daarom in dit uur van Dood & Verderf op Operator Radio: veel Amerikanen. En omdat het winter is, ook heel veel zeer deprimerende doom, waaronder - bij hoge uitzondering - de Zelfhaatplaat, voor de betere mentale of fysieke automutilatie. Daarnaast de Zwaar Aanbeloven-tip van Zware Metalen en hét concert dat je de komende tijd moet zien in Baroeg. Helleborus - Celestial Grave (Saprophytic Divinations) Ik begin 2020 gewoon met iets dat ik niet verwacht had: een blackmetalact uit de Verenigde Staten die ik goed vind. Sterker nog: pas toen ik het opzocht, kwam ik erachter dat Helleborus geen Noren, Zweden of Finnen zijn, maar een viertal uit Colorado. Daar gaan mijn vooroordelen over Amerikaanse metal! Nog even en ik ga cleane vocalen leuk vinden. ‘Celestial Grave’ is een een even vlotte en als interessante plaat, afkomstig van Saprophytic Divinations, dat nog meer van dat moois bevat. En die ve

Het einde van het jaar! De duisternis is gearriveerd! Het einde is gestart! Daarom in dit uur Dood & Verderf veel, veel deprimerende, gitzwarte metalreleases uit alle hoeken van de wereld. Plus: de Zwaar Aanbeloven-tip van Zware Metalen, het niet te missen Buiten In Baroeg-concert, en een dubbele haatplaat, omdat twee artiesten proberen iets toe te voegen aan Metallica’s Master Of Puppets. Vredehammer - Aggressor (Viperous) Het is nog wachten tot maart 2020, maar dan heb je ook wat. Dan verschijnt Viperous, het nieuwe album van het Noorse Vredehammer, een band die het dianegatief vormt van alles wat kut is aan Amon Amarth. De eerste single, Aggressor, is namelijk net zo soepel als al dat suffe vikingwerk van Amon Amarth, alleen dan met echte ballen, echte agressie, echte grunts en echte riffs. En die drummer he! Die drummer! Mijn god. Dat lijkt me zo’n jongen die je elke minuut weer een lijn speed bij moet voeren.  (en ja, de trouwe luisteraar weet dat ik precies 2 jaar geleden met een soortgeli

Ik geef het gewoon direct toe: dit wordt een gek uur Dood & Verderf op Operator Radio. Enerzijds draai ik absoluut verantwoorde black-, doom- en deathmetal, maar daar tegenover staat een klein leger sympho-prog-synth-folk-gothic-platen. De rode draad: de beste nieuwe metalreleases, aangevuld met de maandelijkse tip van Zware Metalen, de concerttip van Baroeg, en 2 Haatplaten die het allebei nét niet zijn. Dawn Of Disease - Procession of Ghosts (Procession of Ghosts) Ik begin maar gewoon heel hard, want ik ga dit uur véél metalplaten draaien die in de periferie van het genre zitten. Daarom: Dawn of Disease, naar eigen zeggen “A German heavy metal unit that specializes in lethal, double blastbeat-fueled, Gothenburg scene-influenced melodic death metal”. Let vooral op die drummer. Soms ben ik tijdens mijn hardlooptraining het intervallen helemaal zat, maar dan realiseer ik me dat ik in ieder geval niet de drummer van Dawn Of Disease ben, want nog oneindig veel zwaarder moet zijn. Cvlt Ov The Svn - W

Het is herfst! Het ultieme seizoen voor verderf. En de dood! Daarom een uur lang auditieve Dood & Verderf met héél véél doom, van cello-dramatiek tot slowmotion-Metallica. En een unicum: mijn Haatplaat, de ergste release van de afgelopen maand, valt samen met de Zwaar Aanbevolen-tip van Zware Metalen. Gelukkig is de concerttip van Baroeg wél zeer luisterwaardig. Bodyfarm - Rites of Damnation (Dreadlord) Drie jaar geleden zag ik Bodyfarm op Baroeg Open Air, en ik was direct verkocht. Hoewel de deathmetalact uit Amersfoort om om 2 uur ‘s middags aan de bak moest, vond het publiek (en ik!) het prachtig, inclusief - voor mij nooit eerder vertoonde en daarna nooit meer geziene - massale op-de-maat-roei-exercitie, als variatie op die eeuwige wall of death / circle pit-onzin. En nu heeft Bodyfarm dus een nieuw album: Dreadlord. Natuurlijk, de 11 nummers die samen 40 minuten vullen, zijn op een gegeven moment echt te veel van het goede om nog met interesse naar te luisteren. Maar er staan een paar absolu

Jawel: het derde (!) seizoen van Dood & Verderf is begonnen! Om dat te vieren, draai ik in dit uur heel veel nieuwe releases uit alle mogelijke hoeken van het metal-spectrum, inclusief - jawel - darksynth en progmetal. Plus: als altijd de Zwaar Aanbevolen-tip van het online magazine Zware Metalen, 2 (!) concerttips van Baroeg, én de haatplaat, waarvoor we ruim 25 jaar terug de tijd in, om met tranen in onze ogen terug te keren en ons af te vragen waarom ze er weer zijn. Bron foto: Operator op Instagram Une Misère - Sermon (Sermon) Zwarte kruizen op de handen, zwarte kleren, Vans, kort haar: het IJslandse Une Misère doet alles goed wat een veganistische blackened-hardcore-band goed moet doen. Deze zomer zag ik ze in V11, waar Baroeg de band had geprogrammeerd. Het was zeer, zeer kort en zeer, zeer goed, met absurd veel energie, prachtige ideeën en oprechte emoties. Goed nieuws: er komt een nieuw album uit van Une Misère, op niets minder dan Nuclear Blast. Sermon, de openingssingle van het gelijkn

In dit uur opmerkelijk veel metal uit de VS: 6 van de 10! Laat niemand mij ooit meer van racisme jegens Amerika beschuldigen. Plus: de Buiten in Baroeg-bijna-Metallica-tip, een zéér dubieuze Zwaar Aanbevolen-release, en de Haatplaat. Nee, zelfs twéé haatplaten. Omdat nu-metal. Yellow Eyes - Warmth Trance Reversal (Rare Field Ceiling) Soms, heel soms, hoor je iets en weet je meteen: ja, dit is voor mij. Yellow Eyes, een blackmetalband uit - godbetert - New York (er is hier met usbm zelfs een term voor, zo trots zijn Amerikanen erop dat ze ook iets kunnen), is daar deze maand het ultieme voorbeeld van. Al 5 albums maakte dit viertal sinds 2012, onder leiding van de broers Will en Sam Skarstad, met wisselende ontvangsten. Maar in 2018 stonden ze op Roadburn in Tilburg, de facto het ultieme bewijs dat je Groots en Meeslepend en Trve Cvlt bent.  En nu is er dus Rare Field Ceiling, met die bizarre openingstrack ‘Warmth Trance Reversal’ (inclusief opname van een Russisch mini-koor), een ratjetoe van id

Dit, lieve mensen, waren zes zware weken. Er kwam zo absurd veel toffe nieuwe metal uit, dat ik het nooit eerder zo moeilijk vond om de playlist terug te brengen naar een uur muziek. Het goede nieuws is daarbij gelukkig dat echt élke plaat in dit uur Dood & Verderf snoeihard raak is, van Amerikaanse elektronische metalcore via Poolse verboden blackmetal tot Rotterdamse punk-hardcore-metal-gabber-breakcore. Plus: de Buiten in Baroeg-tip, de Zwaar Aanbevolen-release. En de Haatplaat. Oh, de haatplaat. Laat dit een goede les zijn voor élke metalband ooit: nooit meer covers opnemen. Nooit meer. Nooit. Meer. Hate - Seventh Manvantara (Auric Gates of Veles) Het is natuurlijk ook niet leuk om in Polen te wonen. De eeuwige invloed van de katholieke kerk, een conservatieve regering, een geschiedenis waarin je altijd gepest bent. Nu kun je met die woede veel naars doen, maar het Poolse Hate dacht vermoedelijk: weet je wat, we gaan uit therapeutisch oogpunt absurd agressieve metal maken. Dat doen ze sinds 1991