Dood & Verderf

In de mei-editie van Dood & Verderf hoor je de beste nieuwe extreme metal, variërend van Rotterdamse hardcore tot zéér energieke groovemetal. Plus: de Buiten in Baroeg-tip voor het optreden van Officium Triste, de Zwaar Aanbevolen-release van Zware Metalen uit Domstad Svart Metael, en de Haatplaat, waarin wéér een jeugdheld definitief door het ijs zakt. Want wie was er vroeger géén fan van Fear Factory? Nou dan. Plus: als je voor 14 mei intekent, dan kan je bestelling van zo'n prachtige shirt van Dood & Verderf (met design van Nozzman!) nog nét op tijd mee. Belzebubs - Blackened Call (Pantheon of the Nightside Gods) Allemachtig. Niet alleen had Dimmu Borgir zijn ziel (nogmaals) aan satan verkocht om anno 2019 nog zulke muziek te kunnen maken, ook heeft het Finse Belzebubs de beste back story ooit. De melodische blackmetalband is namelijk ontstaan uit de gelijknamige webcomic van de Finse auteur J.P. Ahonen, over een disfunctioneel blackmetalgezin. En omdat blackmetal zowel true als funny as fuc

April betekent de start van anti-cyclisch muziek draaien. Want hoe meer zon, hoe donkerder ik mijn platen kies. Welkom dus bij de auditieve salpeterpoel van Dood & Verderf! Voor je klaar staat een uur lang de beste nieuwe extreme metal, inclusief de maandelijkse concerttip van Baroeg (uit Wales), de Zwaar Aanbevolen-release van Zware Metalen (Friesland de gekste) en de Haatplaat (vikingen, vikingen, tra la la la laaaa). En, voor de liefhebbers: de intekenlijst voor de prachtige shirts, met het logo van Nozzman, staat open. Nog een paar te gaan, en er kan besteld worden! Met dank aan Ronnie Deelen voor het prachtige hoofdbeeld Antropomorphia - Womb ov Thorns (Merciless Savagery) Categorie ‘checks all boxes death metal’. Want: onleesbaar bandlogo. Trve kvlt gebruik van de ‘v’. Corpsepaint. Tilburg. Actief sinds 1989. Plus: in 2013 dreigde in Duitsland een ban op het album Evangelivm Nekromantia, vanwege het vermeende ‘necrofiele, satanistische en sadistische karakter van de plaat’ die ‘geestenbez

Het is maart! We hebben die teringwinter overleefd en mogen vol goede moed de lente in. Dus welkom bij Dood & Verderf! Je hoort niet alleen de beste metal uit Rozenburg, Zwitserland, Zweden en Rusland, maar ook de maandelijkse concerttip van Baroeg (geen metal!), de Zwaar Aanbevolen-release van Zware Metalen (hoor ik daar De Efteling?) én de - episch hard te haten - Haatplaat. Samael - In The Deep (Lux Mundi) Ja, daar gaan we weer: een extreme metal-band uit Zwitserland. Ditmaal is het Samael, de industrial-metalband die al 30 jaar (!) actief is. En dat blijf ik gek vinden, want Zwitserland staat al jaren in de top-5 van de World Happiness Report van de Verenigde Naties. Waarom dan zoveel woede, jongens? Afijn. In The Deep dus. Dat is absoluut geen nieuwe single, want deze komt uit 2011 en is afkomstig van het album Lux Mundi. Maar! Lux Mundi komt dit jaar opnieuw uit, en In The Deep is zo’n absurd kicke single waar ik al weken mijn tientallen kilometers op hardloop, dat ik deze re-release als p

De meest deprimerende maand van het jaar verdient een dito geluid. Vrees niet: dat krijg je in dit uur Dood & Verderf dubbel en dwars. Bong-Ra, Hecate Enthroned, Swallow The Sun, Darkspace, Mist Of Misery: de afgrond wacht op je. Gelukkig zijn er ook lichtpunten, zoals de bijna-Haatplaat (Spaanse metal! \o/), dream thrash (het bestaat!) en absurd toffe stonerrock uit Brussel. Hecate Enthroned - Temples That Breathe (Embrace the Godless Aeon) Februari is natuurlijk een deprimerend tranendal, maar met een plaat zoals van Hecate Enthroned komen we er wel doorheen. Deze symfonische black-deathmetalhelden hakken en zagen sinds 1995 aan de weg richting de hel, even speelde oprichter Jon ook mee met Cradle Of Filth (ja, precies, daar moest je aan denken, opeens valt alles op z’n plek), sinds 2013 gebeurde er niks meer. En nu, boem, is daar opeens de nieuwe plaat: Embrace The Godless Aeon. Dat klinkt als Cradle Of Filth op z’n best, alleen dan anno 2019, en dat is zeer, zeer plezierig. En, fun fact:

Buiten is grijs, koud, nat en duister. Deze editie van Dood & Verderf is minimaal even deprimerend, met werk van Vanha, Rotting Christ en A Pale Horse Named Death. Maar er zijn ook lichtpunten, zoals de eenmalige editie van de Hyrule Plaat, het gruwelijke gebeuk van Deserted Fear en Lorna Shore, en zélfs muziek van Dream Theater en Soilwork. Tel daar de voormalig zanger van Biohazard en Belgische post-blackmetalgekte bij op, en je weet wat je te wachten staat. Vanha - Storm of Grief (Melancholia) Het is vandaag mijn verjaardag. Hoera. 38 jaar. Dat het nog maar lang moge duren. Wat een feest. Dit leven is het waard om te leven. Nee, natuurlijk is het geen feest! Het is misère! Een tranendal! Een eindeloze salpeterpoel voor geknars der tanden. En dat is maar goed ook, want Jan Johansson maakt de soundtrack van deze ondermaanse depressie. Als Vanha maakt hij moederziel alleen zijn zeer deprimerende muziek, vol invloeden van Paradise Lost, Amorphis en My Dying Bride. Tragedie, tragedie, traged

De laatste uitzending van het jaar, en als het meezit nog op tijd voor het einde der tijden. Dat vieren we met episch kicke platen van Diabolical en Jonestown, het-laatste-concert-voordat-de-wereld-vergaat in Baroeg van Pungent Stench, de superzware Zwaar Aanbevolen-deathmetal, én een verschrikkelijk slechte uitvoering van een op zich goed karaoke-idee - van Tears For Fears! Diabolical - We Are Diabolical (Eclipse) Het is bijna oud & nieuw! Hoera! Want dan vergaat de wereld! Toch? Ik hoop het altijd stiekem. En nu is de soundtrack ook nog eens beschikbaar! Dit wordt een prachtig einde. Deze maand rende ik de Bruggenlooop. Da’s 15 kilometer door Rotterdam rennen, met hier en daar een Brienenoord die beklommen moet worden. Klinkt zwaar, maar met We Are Diabolical van - jawel - Diabolical ben je na een paar minuten al zes keer klaar. Dat moet ook wel, want tijdens dit nummer hoor je ook zes keer de wereld vergaan. Deze Noord-Zweedse lachebekjes gaan al dik twintig jaar mee, met Eclipse als vij

Laat je niet in de luren leggen door de bands in de titel van deze uitzending: we gaan ouderwets hard rammen, met allesvernietigers als The Order Of Apollyon, Evoken en Vanhelgd. Maar Rammstein, daar ben ik gewoon heel boos over. Slipknot viel best mee. En Warrel Dane is niet voor niets overleden. Tel daar wat progmetal en sludge bij op, een unicum uit Zuid-Afrika én de concerttip van Baroeg, en alle ingrediënten zijn aanwezig voor een vrolijk uur verse metal tijdens Dood & Verderf. The Order Of Apollyon – The Lies Of Moriah (Moriah) Soms, als ik muziek hoor, ongeacht het moment, wil ik theatraal nederzijgen op de knieën, mijn gebalde vuisten bloedend ten hemel richten, het manische hoofd in de nek leggen, en enkel kannibalistisch de goden van weleer aanschreeuwen. Wie goed oplet op de Maasboulevard in Rotterdam ziet me dat soms ook doen, tijdens het hardlopen, want de subliem-diabolische aansporing is dan sterker dan mijn geest of lichaam. En dat, precies dát gevoel, dat heb ik bij dit nummer van T

Satan heeft ze weer voor het uitkiezen in dit uur van Dood & Verderf. Deicide grossiert in omgekeerde kruizen, meerdere bands uit Noord-Europa roepen hel en verdoemenis aan, en zelfs satanisten uit Gelderland en Overijssel laten zich niet onbetuigd. Dat en meer hoor je in de oktober-editie van Dood & Verderf, je maandelijkse overzicht van de beste nieuwe metalreleases. Bloodbath – Bloodicide (The Arrow Of Satan Is Drawn) Oldschool Scandinavische demonische deathmetal. Dat is wat Bloodbath belooft – en mijn hemel, wat weten die jongens hun belofte na te komen. Bloodicide is de openingssingle van het later te verschijnen The Arrow Of Satan Is Drawn (als dat geen kicke titel is, dan weet ik het ook niet meer). Bloodbath is bovendien – en daar gaan metalheads hard op – een allstar-band, met leden van legendarische acts als Paradise Lost, Opeth, Katatonia en Hypocrisy. Dat doen ze al 20 jaar, maar nog steeds klinken deze jongens zo urgent als een epipen bij een anafylactische shock.

Een haatplaat met gabber en hiphop, een Baroeg-tip met humor, een vocabulair beperkte Zwaar Aanbevolen-tip, en zeemonsters die lijken aan hun tentakels rijgen: dit is de september-editie van Dood & Verderf, je maandelijkse overzicht van de beste nieuwe metalreleases. Exocrine – Hayato (Molten Giant) Ja, dat klinkt verdacht Amerikaans he, met die synthesizers, melodieuze refreinen en overdreven focus op techniek? Vrees niet: Exocrine is een tech-death-band uit Bordeaux, die met langspeler Molten Giant vrolijk in de categorie Obscura en The Faceless komen. Lees: zestien ideeën per minuut, en de manager vermoordt een kitten als als er niet elke tien seconden een tempowisseling plaatsvindt. Aborted – TerrorVision Of het nou Amen-Ra, Deus of Technotronic is: ik heb al jaren een zwak voor Belgische bands. Ze lijken wat minder conventioneel te denken dan Nederlanders, meer ruimte te hebben voor het experiment, en niet bang te zijn om boven het maaiveld uit te komen. Aborted is ook zo’n mooi voorbeeld

Welkom bij een nieuwe editie van Dood & Verderf op Operator Radio Waarin ik de beste nieuwe metalreleases van de afgelopen maand voor je draai Inclusief de maandelijkse concerttip van Baroeg, de Zwaar Aanbevolen-release van Zware Metalen, en de Haatplaat, die ditmaal even hilarisch als pijnlijk is. Uitzendingen terugluisteren, alle tracklists, afspeellijst op Spotify, maandelijkse nieuwsbrief en bijbehorende podcast: je vindt het allemaal op www.doodenverderf.nl Anaal Nathrakh – Forward! (A New Kind Of Horror) Al sinds 1999 hebben de 2 leden van het nogal dubieus klinkende Anaal Nathrakh slechts 1 doel: een soundtrack maken voor de apocalyps. Nou is de wereld nog steeds niet vergaan, dus al bijna 20 jaar maken Dave Hunt, de zanger van Benediction, en Mick Kenney de wereld enkel auditief onveilig. Het nieuwe album, A New Kind Of Horror, verschijnt eind september, terwijl Anaal Nathrakh (dat gewoon ‘adem van de slang’ betekent, niks meer dan dat) begin november in Baroeg staat. Hiep hiep hoera voor

Grá – Till Sörjerskorna (Väsen) “The dark aspects of ancient Scandinavian spirituality.” Dat klinkt als een omschrijving van elke mogelijke Scandinavische metalband. En dat is het ook! In dit geval gaat het om Grá, een Zweedse band die sinds 2011 blackmetal maakt. Nouja, niet zomaar een Zweedse band, want het is het experimenteerverhikel van Dark Funeral-zanger (kuch) Heljarmadr. Zijn nieuwste album, Väsen, zal nooit erg hard opvallen in de middelmaat, behalve openingssingle en prijsdier ‘Till Sörjerskorna’. Want daar klopt bijna alles aan. God Is An Astronaut – Mortal Coil (Epitaph) God Is An Astronaut is natuurlijk geen échte metalbands. Postrock, heet dat in het genre: lang uitgesponnen geluidsmuren, veel sfeer, geen zang. Iets meer distortion, en je hebt post-metal zoals van Cult Of Luna, en dan is het opeens weer wél metal. Afijn, Satans wegen zijn ondoorgrondelijk. God Is An Astronaut doet vooral denken aan Mogwai, komt ook uit Ierland, maar klinkt alleen net iets harder en agressiever. Ik z

Zeal & Ardor – Waste (Stranger Fruit) Nee, op metal-wikipedia Metal Archives doet elke moderator net alsof zijn neus bloedt, maar Zeal & Ardor is toch écht wel een metalband, zij het één met exotische invloeden. De Zwitser-Amerikaan Manuel Gagneux had eerder een kamerpopproject én legt zich met Zeal & Ardor toe op ‘negro-spirituele avant-gardemetal’, dus dat is bidden in de satanskerk. Bovendien staat Zeal & Ardor op Lowlands, dus hij is officieel de metalscene ontgroeit. Nog gekker: Zeal & Ardor staat, samen met Gojira, op het Montreaux Jazz Festival in Zwitserland. Laat dat de pret niet drukken: Waste, de tweede single van het in juni verschijnende Stranger Fruit, is geweldig. Bovendien staat Zeal & Ardor ook gewoon op Wacken Open Air en Graspop Metal Meeting, dus je mag dit gewoon te gek vinden hoor! Lik – Celebration of the Twisted (Carnage) Ja, natuurlijk is dit Zweeds! Net te gruizig en te oldschool deathmetal voor het Gotenburg-geluid, dus ze komen uit Stockholm, onz

Between The Buried And Me – House Organ (Automata I) We beginnen dit uur van Dood & Verderf zónder metal. Want volgens The Metal Archives, de Wikipedia voor metalbands (inclusief even NSB’erige moderatoren), is Between The Buried And Me géén metalband. En juist van die band hoorde je House Organ, een track van zijn nieuwe album, Automata I. Op zich is die discussie wel te begrijpen. Amerikaanse progressieve metal, da’s vragen om problemen, want vaak schieten die jongens mijlenver door en belanden ze in een plek van het universum waar ook polonaises gelopen worden. Between The Buried And Me blijft gelukkig op ‘House Organ’ net binnen wat acceptabel is, en excelleert daarbinnen als een malle. Tuurlijk, het is zo groot als Muse en zo breed als Genesis, maar de metalvariant van die twee klinkt heel erg oké. En mocht je dit leuk vinden: de album is een dubbelaar, waarbij deel 2 in augustus uitkomt. Nekrogoblikon – Dressed As Goblins (Welcome To Bonkers) Feitelijk is het onmenselijk wat ik je aan do

Dimmu Borgir – Interdimensional Summit (Eonian) Doe eens gek: we beginnen Dood & Verderf met een hit. Want voor het eerst in acht jaar zijn ze er weer: Dimmu Borgir, dé Noorse metalband die met Enthrone Darkness Triumphant uit 1997 in één keer black metal zo toegankelijk maakte als popmuziek. Daar werden door vele tru kvlt-metalmensen voor gehaat, maar nog heel veel meer mensen waren vooral absoluut en voor eeuwig verslaafd aan de metal-met-hitpotentie-machine. In de twintig jaar daarna groeide Dimmu Borgir uit tot epische proporties, waarbij zij de grens met keiharde kitsch vaker dan wenselijk overstaken. Nu is er dus nieuw werk, met misschien wel de grootste hoeveelheid kitsch ooit. En hoewel de satan in mij eerst moest huilen, veranderden die tranen langzamerhand in euforisch brandend salpeterzuur. Kijk, op 4 mei komt langspeler Eonian uit, die moet hier niet vol mee staan, maar als losse single is dit heel erg prima. En we gaan meer bands uit Scandinavië horen in dit uur Dood & Verderf op Op

Welkom bij Satan’s Light, het nieuwe poezieprogramma op Operator Radio. Mijn naam is Inge Janse, en ons eerste gedicht heet ‘in vuur en vlam’. Vlammen om je heen Gekrijs door merg en been Giftige salpeterpoelen Enkel haat zul jij nog voelen Dit is het einde van de tijd Je lichaam van zijn geest bevrijd Geen verleden, geen bestaan Voor eeuwig in het vuur vergaan Nee, voor jou geen ochtendgloren Elke dag in leed geboren Geknars der tanden, gruwelijke pijn De vlam van wraak zal in je zijn Harakiri For The Sky – Heroin Waltz (Arson) Ik heb vaak grappen gemaakt over metalbands uit Oostenrijk, maar over Harakiri For The Sky niks dan lof. Deze band mengt de atmosferische blackmetal van Winterfylleth met de epische postmetal-geluidsmuren van Cult Of Luna, en doet dat op volledig eigen wijze. Heroin Waltz is één van de voorlopers van langspeler Arson, wat gezien de singles misschien wel één van dé metalplaten van 2018 wordt. En dat is gelijk onze openingsplaat voor de februari-editie van Doo

King Goat – Flight of the Deviants (Conduit) We starten het jaar met 8 minuten deprimerende progressive doommetal. Uit Engeland. Natuurlijk. Deze 5 jongens uit Brighton bestaan al zes jaar, maar hebben nu pas hun eerste langspeler uitgebracht: Conduit. Nouja, nu pas: het album kwam begin 2016 al uit, maar is nu ook verkrijgbaar als deluxe editie met bonustracks, op stemmig blauw-zwart vinyl. Aetherian – Dark Earth (The Untamed Wilderness) Griekse melodische deathmetal! Nu snapt Aetherian ook wel dat je dan altijd moet opboksen tegen de grote namen uit Scandinavië, en dus schrijft de band op zijn Bandcamp-pagina: “Melodic Death Metal does not necessarily has to come from Scandinavia. AETHERIAN are one of those bands that stand any competition with the genre pioneers from the North with ease.” Klinkt nogal pathetisch, maar de recensies voor The Untamed Wilderness bewijzen hun gelijk. Cultura Tres – Waiting For You (La Secta) Wauw. Wat heeft deze band een geweldige oldschool Sepultura-vibe, ver

Rolo Tomassi – Rituals Ojee, denk je eerst: te jonge, boze mensen die experimentele metal maken. Maar de nieuwe single Rituals is echt heel goed. Dat mag ook wel, want Eva Spence en haar broer James Spence oefenen al sinds hun 13e op de vocalen. Rolo Tomassi zag in 2005 het licht, Time Will Die and Love Will Bury It is hun vijfde album en verschijnt begin volgend jaar. Mourning Ashes – American Dream Chapter III: Oblivion (11 november) / 41 luisteraars per maand / Phoenix, VS / sinds 2011 Jason Knez doet alles zelf. Jammer genoeg ook het poseren voor de fotografie, want als je hem ziet, dan denk je: ojee, metalcore, laten we hier niet aan beginnen. Dat verklaart ook de slechts 41 luisteraars per maand op Spotify. En dat terwijl American Dream best een oké, zij het wat eentonige, melodische deathmetalplaat is. Taake – Intrenger Kong Vinter, heet de 7e langspeler van Taake. Alle mogelijke blackmetalcliché’s gelden voor deze jongen: hij noemt zich Hoest, komt uit uit Noorwegen (Bergen zelfs, da

Vredehammer – Suffocate All Light Ik heb het echt met de drummer te doen. Dit is niet vol te houden. Man man man. Gelukkig duurt het nummer maar vier minuten. Maar hij moet maar verder! Geef die man wat gratis amfetamine. All-star-band met bandleden van Abbath en Sepultura. Het vorige album, Violator, was al geweldig, vooral voor mensen zoals ik die Amon Amarth niet meer trekken en gewoon willen rammen. Maar wat in 2016 nog een band was, is nu een eenpersoonsproject van Valla, met daar omheen de nodige experts. Het album verschijnt later dit jaar, openingssingle Suffocate All Light doet het beste vermoeden. Of, zoals Valla het poëtisch verwoordde: “They say music is all about emotions, so a while back I was thinking about trains, then I started thinking about what it would feel like being hit by one. Then I wrote ‘Suffocate All Light’.” Iron Monkey – 9-13 Britse sludge! Want Britten, en dan vooral zij uit het altijd florissante Nottingham, weten wat traag lijden is, met die

Cradle of Filth – You Will Know The Lion By Its Claw Nieuwe single van het aankomende album. Dani heeft er weer zin in, met zo’n 600 ideeën in ruim 7 minuten. Steampunk-lovecraft-horror op z’n best. True zijn ze blackmetaltechnisch niet, maar muzikaal des te meer. Het citaat is afkomstig van een wiskundestrijd uit 1697, waarin de natuurkundige Isaac Newton anoniem zijn oplossing instuurde. Johann Bernoulli, die de wedstrijd uitschreef, herkende niettemin Newton als de inzender vanwege zijn gebruikte procedure en schreef tanquam ex ungue leonem, Latijsn voor ‘we know the lion by his claw’. Ascendant – At Wit’s End Gloednieuwe deathcoreband uit België. Nog maar 1 single, maar klinken nu al alsof ze jaren en jaren meegaan. Hun eerste optreden was op het veelzeggende Frietrock in het Belgische Retie. Wees hip, word hun eerste fan. Ghost & Alison Mosshart – He Is Nu eindelijk het grote geheim opgelost is wie toch die mysterieuze man achter de skeletpakken van Ghost B.C. is (namelijk Tobias Fo